Jan Kasprowicz – uczeń Królewskiego Gimnazjum w Opolu, mieszczącego się w obecnym budynku Zespołu Szkół Mechanicznych
Poeta, dramaturg, tłumacz i krytyk literacki, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli Młodej Polski oraz jedna z najważniejszych postaci polskiej literatury przełomu XIX i XX wieku.
Do Opola przybył w 1881 roku i rozpoczął naukę w pruskim gimnazjum, które mieściło się w budynku obecnego Zespołu Szkół Mechanicznych. Po trzech miesiącach został usunięty ze szkoły za rozmowę z innymi uczniami w języku polskim. Mimo krótkiego pobytu jego historia na trwałe wpisała się w dzieje szkoły – do dziś jeden z jej budynków nosi nazwę „Kasprowiczówka”.
Edukację kontynuował w kolejnych gimnazjach, a egzamin maturalny zdał w Poznaniu. Następnie studiował filozofię i literaturę na uniwersytetach w Lipsku i we Wrocławiu
Największe uznanie przyniosła mu twórczość poetycka. Autor takich dzieł jak „Z chałupy”, „Krzak dzikiej róży”, „Hymny” czy „Księga ubogich”, na trwałe wpisał się do kanonu literatury polskiej. Był również wybitnym tłumaczem i popularyzatorem literatury światowej, przekładając dzieła klasyczne i współczesne z wielu języków europejskich.
Od 1889 roku związany był ze Lwowem, gdzie rozwijał działalność literacką i naukową. W 1904 roku uzyskał stopień doktora, a następnie objął katedrę literatury porównawczej na Uniwersytecie Lwowskim. W latach 1921–1922 pełnił funkcję rektora uczelni. Ostatnie lata życia spędził na Podhalu, w willi Harenda pod Zakopanem. Zmarł 1 sierpnia 1926 roku.
Najważniejsze osiągnięcia:
- czołowy przedstawiciel Młodej Polski,
- autor „Hymnów” i „Księgi ubogich”,
- profesor i rektor Uniwersytetu Lwowskiego,
- wybitna działalność translatorska,
- trwałe miejsce w historii polskiej literatury.
Największe osiągnięcie: stworzenie dorobku zaliczanego do najważniejszych osiągnięć polskiej poezji przełomu XIX i XX wieku.
